من امروز به نيت گام نهادن تو به نوزدهمین بهار زندگي نوزده  بار خداي برگ هاي بهاري را سجده ميكنم.

نوزده چند گلدان را آب ميدهم، نوزده كبوتر را آزاد ميكنم، نوزده هزار بار سر بر آسمان كرده دعايت مي كنم، نوزده هزار بار خوشبختي ات را از خدا ميخواهم و ميگيرم .

نوزده بار خدا را با هزار لحن مختلف در نوزده حالت سبز با نوزده اشك زلال صدا ميزنم و نوزده بار بر روي دفتر نوزده صفحه اي ام مينويسم:

***... نوزده به توان نوزده هزار بار آن عدد مجهول تولدت مبارك.***

**كسي كه نوزده سال آينده هم همين قدر دوستت دارد. نوزده بار با اسفند جوري كه چشممان نزنند خيلي دوست دارم.**

* نوزده سالگي ات مبارك.*

نه!

اصلاً خيلي ساده...

جواد  جونم تولدت مبارك...

اون شبها عادت کرده بودم ستاره های آسمون رو بشمرم

 تا اینکه خوابم بگیره.....

ولی حالا که ستاره آسمون من فقط یه دونست ...

فقط اسم تو.....و تا شروع میکنم به شمردن و اسمتو میارم

تازه بی خوابی میزنه به سرم ...

                       «قلب من بدون اسم تو از آسمون بی ستاره تنها تره»

از پایان نگو......تو آغاز زمزمه های شبانه منی !تو معنای صادقانه و بی تکلف عاشقی را به من یاد دادی.....من از صدای تو آغاز شدم .

من خواستن را و دوست داشتن را مدیون قلب دریای تو ام...تو را به هرچه برایت عزیز است از پایان نگو!

من از این کلمه نفرت انگیز شوم میترسم ...بگذار همیشه عاشقت بما نم ای همیشگی من!

دوستت دارم هزار بار بیشتر از اون چیزی که فکرش رو بکنی

خودت میدنی فقط واسه خودت مینویسم

آهای ی ی ی ی  مسافران كاروان بهار...

به او بگوييد به من بدهكار است...

Ø                    دو ركعت بوسه..

Ø                    يك آسمان آغوش..

Ø                    يك پياله لبخند!

یکی بود یکی نبود

زیر گنبد کبود

غیر عشق دو نفر

 دیگه عاشقی نبود

او دو تا شاد بودن

هر دو فریاد بودن

بی خبر ز حادثه

از غم آزاد بودن

بین اون روزای خوب

یه روزی تنگ غروب

جغد پیر بدو شوم

اومد از سمت جنوب

میون پرهای اون

یه طلسم بد شگون

داده بود واسه ی

عاشقای قصمون

یکشون گفت خبره

خبر از جادوگره

اگه بازش بکنیم

عشقمون در خطره

یهو آسمون تپید

به خودش ابر ها رو دید

به عزای عشقشون

اشک آسمون چکید

آخرای قصه بود

زیر گنبد کبود

توی قصه خدا

دیگه اون یکی نبود

یه نفر نشسته بود

از زمونه خسته بود

غم دوری عزیز

دلشو شکسته بود

قصمون به سر رسید

رنگ خوشبختی ندید

عشق پاک اون دو تا

به وصالی نرسید

اگه شادیها کمه

قصه ها پر از غمه

عاشقای با وفا

دلشون پیش همه

مینویسم با نور

                                                                           درهوایی از مهر

                            کاغذی از پر گلهای سپید

نه به یک بار و به ده بار

                                                                            که هزاران شاید

                                   می نهم در سبدی

از گل نیلوفر و احساس دلم

                                                                              می سپارم به دل قاصدکی  

                      تا برساند به دلت تا بدانی

دل من غرق تمنای نگاه تو

                                                                       هنوز می نویسد شب و روز

« نازنین من از همیشه تا هنوز دوستت میدارم...»

مي خوام كه از اينجا برم ، به جائي كه آبي باشه 

                             من باشم و تو باشي و ، يه بوم نقاشي باشه    

 مي خوام كه با كشيدنت ، قدرت عشق را حس كنم      

                              با قلموي هفت رنگ، چشماتو نقاشي كنم      

 مي خوام برات از آسمون، ستاره ها را بچينم

                    مي خوام كه تو جاده ي عشق، تو را كنارم ببينم    

 امشب مي خوام ستاره شم، پا بگذارم به آسمون       

                                عكستو رو ماه بكشم، بگم بيا اي مهربون 

                                   با تو و در كنار تو، ثانيه هامو سر كنم